Epilog

24 grudnia 2020 r.

Blondynka leżała na kanapie w salonie i oglądała lecący właśnie film. Większą uwagę jednak zwracała na krzątającego się po całym mieszkaniu szatyna. Chciała wstać i mu pomóc, ale nie pozwalał jej. Uśmiechnęła się, czując jak porusza się w niej dziecko. Położyła dłoń na sporych rozmiarów brzuchu i pogładziła go. Kiedy mężczyzna zniknął w kuchni podniosła się. Przeszła do pomieszczenia obok i oparła się o ścianę.

- Miałaś leżeć – powiedział, parząc na nią i machnął nożem.

- Gregor, no. Przecież nie urodzę – jęknęła. – Jeszcze dwa tygodnie. Pamiętasz? – podeszła do niego i oparła się o blat obok. – Pięć lat temu?

- Zaciągnęłaś mnie do łóżka. Dodam, mojego łóżka – zaśmiał się i przerwał krojenie warzyw. Spojrzał na nią i położył swoją dłoń na jej talii i przyciągnął ją do siebie. Ucałował ją w czoło, a później w usta.

- Nie przeszkadzało ci to – zaśmiała się i znów złączyła ich usta. – Pięć lat temu zaczęliśmy się spotykać, trzy zakończyłam karierę, dwa ty zakończyłeś karierę, rok temu mi się oświadczyłeś, a w tym roku jestem w ósmym miesiącu ciąży.

- Za rok będziemy w trójkę, z naszym synem – szepnął i przesunął dłoń na brzuch Sophii. – Cieszę się, że wybaczyłaś mi to co kiedyś ci zrobiłem.

- Cieszę się, że mnie przeprosiłeś. Gdyby nie to, prawdopodobnie byłbyś mężem Sandry, a ja żoną… kto wie? Może Didla?

- Ja ci dam Didla!

- Zazdrośnik – zaśmiała się i przytuliła do niego. – Kocham pana, panie Schlierenzauer.

- Ja panią też, pani Schlierenzauer.

___________

Nie zabijajcie!
Nie tak to wszystko planowałam, ale cała historia wymknęła mi się spod kontroli. Do tego strasznie się z nią męczyłam. Początkowo chciałam dociągnąć do piętnastego rozdziału, ale jednak się nie udało.
Więc żegnamy się z Sophią i Gregorem. Zostawiamy ich szczęśliwych.
Niestety, nie żegnamy się ze mną! W każdym razie jeszcze nie teraz :D
Do zobaczenia na innych blogach:
Killian i Vivienne
Daniel i Liv
Anže i Lea
Ściskam ♥